შიდა ქართლი

შიდა ქართლი მტკვრის შუა წელის ფართო ველია, თბილისსა და ლიხის ქედს შორის. ეს საქართველოს ერთ-ერთი ყველაზე ნაყოფიერი კუთხეა — ვაშლისა და ატმის ბაღები კილომეტრობით გრძელდება — და ამავე დროს ყველაზე მარტივად მისადგომი: ავტობანი გორამდე ქვეყნის საუკეთესო გზაა და ერთ საათსა და ათ წუთს ითხოვს.

მთავარი ძეგლი უფლისციხეა, კლდეში ნაკვეთი ქალაქი მტკვრის მარცხენა ნაპირზე. მისი ისტორია ჩვენს წელთაღრიცხვამდე პირველ ათასწლეულში იწყება; დღეს დარბაზები, ღვინის საწნახლები, ქუჩები და IX-X საუკუნეების აგურის ბაზილიკა ერთმანეთზეა დაწყობილი. გორი, ცხრა კილომეტრში, ბორცვზე შემდგარი ციხითა და სტალინის მუზეუმით ცნობილია — მუზეუმი დღემდე დიდწილად საბჭოთა ლოგიკით არის აწყობილი და სწორედ ეს ხდის მას საინტერესოდ.

გვერდით ორი ნაკლებად ცნობილი ტაძარია, რომლებიც ხელოვნების ისტორიისთვის უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ტურისტული სიებისთვის. ატენის სიონი, თბილისის ჯვრის მიხედვით აგებული, ვიწრო ხეობაში დგას და XI საუკუნის ფრესკებს ინახავს. ყინცვისში წმინდა ნიკოლოზის ეკლესიის მოხატულობა — მათ შორის ცნობილი „ყინცვისის ანგელოზი" — ქართული მხატვრობის მწვერვალად ითვლება. სამთავისი, გზისპირზე, XI საუკუნის ფასადის ორნამენტით გამოირჩევა.

სეზონი მთელი წელია: ველზე თოვლი დიდხანს არ ჩერდება და ზამთარშიც სავსებით მისაწვდომია ყველა ობიექტი. ზაფხულში ველი ცხელია და უფლისციხეზე ჩრდილი პრაქტიკულად არ არის — დილის საათები ჯობს. ერთი დღე სამივე მთავარ ობიექტს ეყოფა, თუ ადრე გახვალ, ხოლო თუ დასავლეთისკენ მიდიხარ, შიდა ქართლი ბუნებრივი გაჩერებაა ქუთაისის გზაზე. შემოდგომით გზისპირას ვაშლითა და თაფლით სავსე დახლებია — ეს ტიპური ქართული სამგზავრო შესვენებაა.