ხაშური

ხაშური ღირსშესანიშნაობა არ არის და არც თავს ასაღებს ასეთად — მაგრამ საქართველოში მოგზაურობისას მასზე გავლა თითქმის გარდაუვალია. ქალაქი იმ წერტილში დგას, სადაც მთავარი გზა ორად იყოფა: ერთი დასავლეთისკენ, რიკოთის უღელტეხილზე, ქუთაისსა და ზღვისკენ; მეორე სამხრეთისკენ, ბორჯომზე, ახალციხესა და თურქეთის საზღვრისკენ.

ეს გზაჯვარედინი ქალაქის ისტორიაა. სადგური 1871 წელს გაიხსნა ამიერკავკასიის რკინიგზაზე და მაშინ მიხაილოვო ერქვა; ბორჯომის განშტოებაც აქედან იწყება. საბჭოთა პერიოდში ხაშური სარკინიგზო დეპოს, საწყობებისა და მცირე ინდუსტრიის ქალაქი იყო. დღეს მოსახლეობა 25 ათასამდეა და ქალაქი შესამჩნევად დაცლილია.

რას ნახავთ: ფართო ცენტრალური ქუჩა, საბჭოთა ადმინისტრაციული შენობები, ბაზარი, სადგურის შენობა და გზისპირა კვების რიგი. არქიტექტურული ძეგლი ან მუზეუმი, რომლისთვისაც სპეციალურად ჩამოხვიდოდით, აქ არ არის.

რისთვისაც ღირს გაჩერება, პრაქტიკულია. ეს არის ბოლო დიდი ქალაქი ბორჯომის ხეობაში ან რიკოთის უღელტეხილზე შესვლამდე: სუპერმარკეტი, ბანკომატები, საბურავის შეკეთება, აფთიაქი, სამი-ოთხი წესიერი სასადილო. სურამი ხუთ კილომეტრშია ციხითა და ნაზუქით, ბორჯომი — ოცდაათში. ვინც ხაშურს დღეს გამოუყოფს, შეცდომას უშვებს; ვინც ერთ საათს — სწორად აკეთებს.