შატო მუხრანი

შატო მუხრანი ერთადერთი ქართული მეღვინეობაა, რომელიც განზრახ ფრანგულად აშენდა — და დღემდე ასე გამოიყურება. მანსარდიანი ორსართულიანი სასახლე ხეივნის ბოლოს, მუხრანის ველზე დგას, მცხეთიდან ოცი წუთის სავალზე, ვენახები კი ქსნისკენ მიდის.

მამული მუხრანბატონებს, ბაგრატიონთა სამეფო სახლის შტოს ეკუთვნოდა, რომელიც XVI საუკუნიდან ფლობდა მუხრანის სამთავროს. 1870-იან წლებში თავადმა ივანე მუხრანბატონმა სასახლე ააგო, პარკი გაშალა და უფრო უჩვეულო რამეც გააკეთა: ქართულ ჯიშებთან ერთად ფრანგული ვაზი დარგო, ფრანგული სამარნე ტექნიკა შემოიტანა და მამულზე სამრეწველო მასშტაბის ღვინის ქარხანა ააშენა. მისი ბოთლები 1880-იან წლებში ევროპულ გამოფენებზე იყო წარდგენილი — იმ დროს, როცა ქართული ღვინო თითქმის არსად მოგზაურობდა.

1921 წელს მამული საბჭოთა სახელმწიფომ ჩამოართვა. სასახლემ სახურავიც დაკარგა და ინტერიერიც, პარკი გაველურდა და შვიდი ათწლეულის განმავლობაში შენობები მხოლოდ კარკასად იდგა. აღდგენა 2002 წელს დაიწყო, მარანი 2007 წელს გაიხსნა, თავად სასახლე კი მოგვიანებით დასრულდა.

რას ნახავ ვიზიტისას:

• აღდგენილი სასახლე, მოწყობილი ეპოქის სტილში და არა ორიგინალური ავეჯით

• XIX საუკუნის გვირაბ-მარანი, აგურის კამარებით, ნებისმიერ ამინდში გრილი და დღემდე დაძველებისთვის გამოყენებული

• ქვევრის მარანი, სადაც ტრადიციული, კანთან კონტაქტით დაყენებული თეთრი ღვინოები კეთდება

• პარკი, ფრანგული რეგულარული გეგმით და გრძელი ალეით, უკან კი მოქმედი ვენახები

ღვინოა საფერავი, რქაწითელი, გორული მწვანე, შავკაპიტო და თავკვერი, დაყენებული როგორც ევროპულად, ისე ქვევრში. ყველაზე საინტერესო ერთი და იმავე ჯიშის ორივე ვერსიის შედარებაა. სექტემბერი და ოქტომბრის დასაწყისი, რთველის დროს, ყველაზე ცოცხალი კვირებია; იანვარში პარკი შიშველია და ვიზიტი ძირითადად შენობებში გადის.