ანაკლია

ანაკლია საქართველოს ყველაზე უცნაური საზღვაო ადგილია — ნახევრად აშენებული კურორტი, ნახევრად ცარიელი სანაპირო, სადაც ენგური ზღვას ხვდება. აქ ჩამოსული ადამიანი ან იმედგაცრუებული რჩება, ან იმ დაცლილ, ქარიან სივრცეს შეიყვარებს.

სანაპირო თავად კარგია: მუქი, თითქმის შავი ქვიშა და წვრილი კენჭი, ბევრი კილომეტრის სიგრძეზე გაწელილი, თანდათანობითი ჩასვლით წყალში და თითქმის ყოველთვის ცარიელი. ურეკისგან განსხვავებით, აქ არც რიგია და არც მუსიკა. ტალღა უფრო ძლიერია და დინება შესართავთან საგრძნობი — პატარებთან ერთად სიფრთხილეა საჭირო.

ის, რაც შორიდან ჩანს, 2011-2012 წლების პროექტია: ბულვარი, ამფითეატრი, ჰოტელები და ენგურზე გადებული ნახევარკილომეტრზე გრძელი საკიდი საფეხმავლო ხიდი, რომელიც იმ დროისთვის ევროპაში ერთ-ერთ ყველაზე გრძელად მიიჩნეოდა. 2012 წლის შემდეგ პროექტმა ტემპი დაკარგა; შენობების ნაწილი დაუმთავრებელი ან დაკეტილია, ბეტონი კი ზღვის მარილისგან იშლება. რამდენიმე წელი აქ ზაფხულის ელექტრონული მუსიკის ფესტივალი იმართებოდა და მერე ისიც შეწყდა.

მეორე ამბავი ღრმაწყლოვანი პორტია. მისი მშენებლობა 2016 წელს დაიწყო, 2020 წელს კონტრაქტი გაუქმდა, 2024 წელს კი პროექტს ახალი კონსორციუმი დაუბრუნდა. შედეგად სოფელში სამშენებლო ტექნიკა და მუშათა ტრანსპორტი დადის — ეს არ არის მშვიდი, გაყინული ადგილი.

ანაკლიის სახელს ბევრად უფრო ძველი ისტორია აქვს, ვიდრე ბულვარს. XVII საუკუნეში აქ ერთ-ერთი ის ნავსადგური იყო, საიდანაც სამეგრელოს მთავრები ტყვეებს ოსმალეთში ჰყიდდნენ; ეს ამბავი ახალ სანაპირო ხეივანზე არსად წერია. ქვიშის მუქი ფერიც შემთხვევითი არაა — ენგური მთებიდან ვულკანური წარმოშობის ნატანს ეზიდება და სწორედ ის ლაგდება აქ.

შესართავი ფრინველებისთვისაც კარგი ადგილია: შემოდგომაზე მდინარის პირას წყალმცურავები და თოლიები გროვდებიან, ზოგჯერ იშვიათი სახეობებიც. ბინოკლით სიარული აქ ისეთივე გამართლებულია, როგორც ბანაობა.

ჩრდილოეთით, ენგურის მეორე ნაპირს იქით, აფხაზეთის დე-ფაქტო საზღვარია. ანაკლია ბოლო დასახლებაა გზაზე. სანაპიროზე სიარული უსაფრთხოა, მაგრამ ჩრდილოეთით მდინარის შესართავის იქით გადასვლა არ შეიძლება და არც უნდა სცადო.

ისტორიულად ანაკლიაში ოსმალურ-სამეგრელოს ციხე იდგა, რომელიც ლევან II დადიანის დროს გაძლიერდა. მიწის ზემოთ მისგან თითქმის არაფერი დარჩა, თუმცა სოფლისა და შესართავის მიდამოები არქეოლოგიური ფენებით არის სავსე და დროდადრო აქ გათხრებიც მიმდინარეობს.