ფარავნისა და ტაბაწყურის ტბები

ჯავახეთის პლატო საქართველოს ყველაზე ნაკლებად „ტურისტული“ ლანდშაფტია: უტყეო, ღია ვულკანური ზეგანი ორი ათასი მეტრის სიმაღლეზე, სადაც ჰორიზონტი არაფრით იფარება. სწორედ აქ დევს ქვეყნის ორი მთავარი მაღალმთიანი ტბა.

ფარავანი საქართველოს ყველაზე დიდი ტბაა ფართობით — დაახლოებით ოცდაჩვიდმეტი კვადრატული კილომეტრი, თუმცა ძალიან თხელი: ღრმა ადგილას სამ მეტრსაც ვერ სცილდება. ზამთარში იგი მთლიანად იყინება. ტაბაწყური, პირიქით, ღრმაა — ორმოც მეტრზე მეტი — და კალმახით არის ცნობილი; მისი სანაპირო უფრო ველური და ძნელად მისადგომია.

ორივე ტბა გადამფრენი ფრინველების მნიშვნელოვანი გაჩერებაა: გაზაფხულსა და შემოდგომაზე აქ წეროები, ბატები, იხვები და პელიკნებიც კი ჩერდებიან. ჯავახეთის დაცული ტერიტორიები სწორედ ამ ჭარბტენიანი ზონების გამო შეიქმნა.

რას ელოდო:

• უსაზღვრო ღია ხედები, თითქმის სრული სიჩუმე და ძლიერი ქარი
• სომხური და ბერძნული წარმოშობის სოფლები ნაპირებთან, ხშირად ნაკელის აგურით ნაშენი
• პრაქტიკულად არანაირი ინფრასტრუქტურა — არც კაფე, არც ტუალეტი, არც მაღაზია ტბასთან

ეს ადგილი მათთვისაა, ვისაც ცარიელი, დიდი სივრცე უფრო აინტერესებს, ვიდრე ღირსშესანიშნაობების ჩამონათვალი.

ჯავახეთში მისვლა ერთი ობიექტის გულისთვის არ ღირს — ეს მხარე მთლიანობაში იკითხება. ფარავანთან ახლოს ფოკის სომხური სოფელი და ძველი ეკლესიებია, ხოლო ახალქალაქისა და ნინოწმინდის მიმართულებით მეგალითური ციხესიმაგრეები და საბჭოთა პერიოდის დასახლებები. ერთი დღე მთელ ზეგანზე უფრო ლოგიკური გეგმაა.