მღვიმევის მონასტერი

მღვიმევი კლდის ქვეშაა შეფარებული და შორიდან ვერც შეამჩნევ. მონასტერი ჭიათურის აღმოსავლეთ ბოლოს, ყვირილას ხეობის ზემოთ დგას; ბოლო მონაკვეთი ვიწრო, კლდეში ჩაჭრილი ბილიკია, რომელიც კლდის ქიმს მიუყვება და პირდაპირ ეზოში გამოგიყვანს.

სახელი „მღვიმევი“ მღვიმეს უკავშირდება: მთავარი ეკლესია კლდის ბუნებრივ ღრმულში ჩაშენდა და მისი ჩრდილოეთი კედლის ნაწილს თვით კლდე ქმნის. კომპლექსი XIII საუკუნის მეორე ნახევრით თარიღდება; ეს ორნავიანი ბაზილიკაა, გვერდით კი წმინდა ეკატერინეს პატარა დარბაზული ეკლესია დგას. სამრეკლო და საცხოვრებელი კორპუსები XIX საუკუნისაა, დედათა მონასტერი კი 2014 წელს აღდგა.

ინტერიერში ფრესკის ფრაგმენტები შემორჩა. ჩრდილოეთ კედელზე მაშენებელთა პორტრეტებია — რაჭის ერისთავი რატი, მისი მეუღლე რუსუდანი და ძმა ნიანია. სამხრეთ კედელი XVI საუკუნეში ხელახლა მოიხატა, ამიტომ ორი სხვადასხვა ეპოქის ხელი ერთმანეთის გვერდითაა. წმინდა ეკატერინეს ეკლესიის გარე სამხრეთ კედელზეც შემორჩა მხატვრობა, უკვე გამოფიტული, მაგრამ ჯერ კიდევ იკითხება.

ადგილის ეფექტი არქიტექტურაზე მეტად სწორედ მდებარეობაშია: კლდის ჭერი ეკლესიის სახურავზე ორიოდე მეტრით მაღლაა, წვიმის წყალი კედელზე ჩამოდის და ეზოდან ხეობა და მაღაროს ნაყარი ერთდროულად ჩანს. ჭიათურის ინდუსტრიულ ხმაურს აქ, ას მეტრზე მაღლა, თითქმის ვეღარ გაიგონებ.

სწორედ ეს დაპირისპირება ქმნის ადგილის ხასიათს: ეზოდან საბაგიროს ბოძები და საბჭოთა სამთო ქალაქის სახურავები ჩანს, ზურგს უკან კი XIII საუკუნის ეკლესიაა კლდეში ჩაშენებული. დილის შუქი ფასადამდე აღწევს, შუადღის შემდეგ კი კლდის ქიმი მთელ ტერასას ჩრდილში ტოვებს — ფრესკებისთვის ეს კარგია, ფოტოსთვის კი ნაკლებად.