ლისის ტბა

ლისი თბილისელების ტბაა და არა ტურისტების. ის ქალაქზე დაახლოებით ორასორმოცი მეტრით მაღლა, საბურთალოს უკან გადაჭიმულ პლატოზეა და ცენტრიდან ოციოდე წუთის სავალია, თუმცა ჰაერი, ქარი და ხედი უკვე სხვაა.

ტბა პატარაა და ბუნებრივი, გარშემო კი დაახლოებით სამნახევარი კილომეტრის სიგრძის მოასფალტებული ბილიკი შემოუყვება. სწორედ ეს ბილიკია მთავარი: დილაობით და საღამოობით აქ დარბიან, ველოსიპედით დადიან, ბავშვებს ატარებენ და ძაღლს ასეირნებენ. სრული წრე მშვიდი ტემპით ორმოცი წუთია.

რაც აქ არის:

• რამდენიმე კაფე სამხრეთ ნაპირზე, ღია ტერასებით

• ღია ცის ქვეშ სავარჯიშო მოედნები და ველოსიპედის გაქირავება

• ცხენებით სასეირნო მარშრუტები ბორცვებზე

• წყლის ფრინველები — იხვები, ყანჩა — და ზაფხულში კუები ნაპირზე

დარწმუნებული იყავი ერთ რამეში: ეს საბანაო ტბა არ არის. წყალი მღვრიე და წყალმცენარეებითაა სავსე, ნაპირი ლამიანი; ვინც ცურვას აპირებს, კაფეების აუზებით სარგებლობს.

კარგ, გაწმენდილ ამინდში — განსაკუთრებით წვიმის შემდეგ ან ზამთარში — ჩრდილოეთით კავკასიონის თოვლიანი ქედი ჩანს. ეს ალბათ საუკეთესო მიზეზია ლისზე ასასვლელად.

ბოლო ათწლეულში ტბის აღმოსავლეთი მხარე ახალმა უბანმა დაიკავა და ველური აღარაა; დასავლეთი ნაპირი ჯერ კიდევ ღიაა და ბალახიანი.

ტბა წვიმითა და თოვლის დნობით იკვებება და ზაფხულის ბოლოს შესამჩნევად იკლებს — აგვისტოში ნაპირზე ტალახის ფართო ზოლი რჩება. სამაგიეროდ, მაისში პლატო ველური ყვავილებით იფარება და ბორცვებზე ასასვლელი ბილიკები იხსნება: ტბიდან ორმოცდაათ წუთში ქედის თხემზე ხარ, საიდანაც ერთი მხრიდან ქალაქი ჩანს, მეორედან კი ცარიელი, უხის ბორცვები — თბილისში იშვიათი განცდაა.