დეზერტირების ბაზარი

ეს ის ადგილია, სადაც თბილისი სინამდვილეში ყიდულობს საჭმელს. დეზერტირების ბაზარი ცენტრალური რკინიგზის სადგურის გვერდითაა და სახელი 1920-იანი წლებიდან შემორჩა, როცა ფრონტიდან დაბრუნებული ჯარისკაცები აქ ყიდდნენ იარაღს, შინელებს და ჩექმებს, რომ თბილისამდე მისულიყვნენ.

დღეს ის უპირველესად სასურსათო ბაზარია და მთელი ქვეყანა აქ ერთდება. რიგებზე გავლისას ნახავ:

• ყველის რიგს — სულგუნი, იმერული, გუდის ყველი, დამბალხაჭო

• სანელებლების მაგიდებს: ხმელი სუნელი, უცხო სუნელი, ქინძი, იმერული ზაფრანა

• ჩურჩხელას, ტყლაპს, ნიგოზს, ჩირს, თაფლს

• მწვანილს, ტარხუნას, თურშს, ტყემალს, აჯიკას

• ხორცის და ფრინველის რიგებს, სადაც ცოცხალი ქათამიც იყიდება

ფასები კილოზეა და ჩვეულებრივ ქალაქის მაღაზიაზე მკვეთრად დაბალი. გემოს დაგაწებინებენ — ეს ნორმალურია და ყველის რიგზე უარის თქმა თითქმის უზრდელობაა. ვაჭრობა შესაძლებელია, თუმცა კამათი აქ ისეთი აგრესიული არ არის, როგორც ძველმანების ბაზრობაზე.

ეს არ არის მოწესრიგებული ტურისტული ბაზარი. იატაკი სველია, სუნი ძლიერი, გასასვლელები ვიწრო და ხმაურიანი. სწორედ ამიტომ ღირს: აქ ერთ საათში მეტს გაიგებ ქართულ სამზარეულოზე, ვიდრე ხუთ რესტორანში.

ბაზარი სეზონს მკაფიოდ მიჰყვება და სწორედ ამიტომ ღირს მასზე ორჯერ მისვლა. გაზაფხულზე მწვანილი, ჭინჭარი და ჯონჯოლი ჭარბობს; ივლის-აგვისტოში პომიდორი, ატამი და ბადრიჯანი; სექტემბერ-ოქტომბერში ყურძენი, ნიგოზი და ჩურჩხელის მოხარშვის სეზონი; ზამთარში კი აჭარული მანდარინი და ხახვის დახლები. დახურული დარბაზების გარეთ, ტროტუარზე, სოფლიდან ჩამოსული ხალხი ყიდის იმას, რაც თავად მოიყვანა — ხშირად სამი-ოთხი პროდუქტი, ერთ ცელოფანზე გაშლილი.