მშრალი ხიდის ბაზრობა

მშრალი ხიდი ხიდია, რომლის ქვეშ წყალი აღარ მიედინება. ის XIX საუკუნის შუა წლებში აშენდა მტკვრის ტოტზე, რომელიც მადათოვის კუნძულს გამოყოფდა; 1930-იან წლებში ეს ტოტი ამოავსეს და ხიდი მშრალი დარჩა.

ბაზრობა 1990-იანი წლების დასაწყისში გაჩნდა და მისი წარმოშობა უსიამოვნოა: საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, ხელფასების და პენსიების გაქრობის პირობებში, ხალხმა საკუთარი სახლის ნივთების გაყიდვა დაიწყო. ის, რაც დღეს ტურისტული ატრაქციაა, სინამდვილეში სასოწარკვეთის ბაზარი იყო.

დღეს გაშლილია:

• საბჭოთა ორდენები, ნიშნები, საათები და ფოტოაპარატები

• ფაიფური, ვერცხლის ჭურჭელი, სამოვრები, ძველი ბანკნოტები და მონეტები

• ქართული მინანქრის სამკაულები, ხანჯლები, ხალიჩები

• ვინილის ფირფიტები, ძველი წიგნები და ოჯახური ფოტოები, რომლებიც უცხო ადამიანებმა გაყიდეს

ხიდის მიღმა, დედაენის ბაღში, მხატვრები ტილოებს ყიდიან, ქვემოთ კი ავეჯისა და ხის ნაკეთობების რიგია.

ორი პრაქტიკული სიმართლე. პირველი: „ანტიკვარიატის" დიდი ნაწილი რეპროდუქციაა — განსაკუთრებით ხანჯლები, ორდენები და ხატები. მეორე: ორმოცდაათ წელზე ძველი ნამდვილი ნივთის ქვეყნიდან გატანა კულტურის სამინისტროს ნებართვას მოითხოვს, რასაც გამყიდველი შენს მაგივრად არ მოაგვარებს. ვაჭრობა მოსალოდნელია და პირველი ფასი თითქმის ყოველთვის შემცირდება.

თუ რამე ღირს ყიდვა, ეს ჩვეულებრივ პატარა და კონკრეტული ნივთია: ქართული მინანქრის ნამდვილი საყურე, საბჭოთა ფოტოაპარატი, რომელიც ჯერ კიდევ იღებს, ძველი ქართული კინოს აფიშა, ხელით მოხატული ფაიფურის ჭიქა. დიდი ავეჯი და ხალიჩა ჩვეულებრივ სახლში მისატანად რთულია და გატანაც ცალკე პრობლემაა. ბაზრობა ერთდროულად სამი რამაა: ბაზარი, ღია ცის ქვეშ მუზეუმი და ცხრაასოთხმოციანების ეკონომიკური ისტორიის დარბაზი.