ფაბრიკა და მარჯანიშვილის უბანი

ფაბრიკა ის ადგილია, სადაც თბილისმა საბჭოთა შენობის ხელახლა გამოყენება ისწავლა. ეგნატე ნინოშვილის ქუჩაზე მდგარი სამკერვალო ფაბრიკა 2016 წელს გადაკეთდა: შენობის კორპუსში ჰოსტელი და საერთო სამუშაო სივრცე შევიდა, შუა ეზო კი გაიხსნა ბარებით, კაფეებით, სახელოსნოებით და პატარა მაღაზიებით.

ეზოში შესვლა უფასოა და ეს არსებითია — თბილისში ცოტაა ადგილი, სადაც უბრალოდ ჯდომა შეიძლება ისე, რომ არაფერი შეიძინო. დღისით აქ მშვიდია და ბევრი ლეპტოპია, საღამოს ხმაურიანი ხდება; ღამის ორის შემდეგ მეზობლებს ეს არ უხარიათ.

გარშემო ჩუღურეთია — უბანი, რომელიც 1817 წელს გერმანელმა კოლონისტებმა დაარსეს და რომელსაც დიდხანს „ახალი ტფილისი" ერქვა. მისი ბადისებრი გეგმა სწორედ იმ დროიდან მოდის.

ორ ნაბიჯში:

• მარჯანიშვილის მოედანი და კოტე მარჯანიშვილის დრამატული თეატრი, რომელიც თბილისში 1930 წლიდან მუშაობს

• აღმაშენებლის გამზირის აღდგენილი მონაკვეთი მარჯანიშვილიდან საარბრიუკენის მოედნამდე, სადაც XIX საუკუნის ფასადები 2016 წელს განახლდა

• საარბრიუკენის ხიდი და მისგან გახსნილი ხედი მდინარეზე

სიმართლე ისაა, რომ აღდგენა ფასადებზე შეჩერდა: ერთი კვარტლის იქით სახლები ჯერ კიდევ ბოძებით არის შეკავებული და ეზოები დანგრეულია. სწორედ ეს კონტრასტი ხდის უბანს საინტერესოს — ის ჯერ არ არის „მოწესრიგებული".

ფაბრიკის შემდეგ თბილისში საბჭოთა შენობების ხელახალი გამოყენება მოდად იქცა და კიდევ რამდენიმე ქარხანა და საწყობი გადაკეთდა. თუმცა უბნის საუკეთესო ნაწილი მაინც ის არის, რაც ფაბრიკამდე იყო: ჩუღურეთის პატარა სასადილოები, ხინკლის სახლები და საცხობები, სადაც თონის პური დღეში სამჯერ ცხვება. საღამოს რვის შემდეგ ეს ქუჩები ცენტრზე ცოცხალია და ფასებიც შესამჩნევად დაბალი.