მშვიდობის ხიდი და რიყის პარკი

მშვიდობის ხიდი თბილისის ყველაზე მეტად განხილული თანამედროვე ნაგებობაა. 2010 წლის მაისში გაიხსნა, დააპროექტა იტალიელმა არქიტექტორმა მიკელე დე ლუკიმ, სიგრძით დაახლოებით 150 მეტრი, ფოლადის კარკასითა და შუშის ტალღოვანი ჩამონაფარით. ღამით მასზე ათასობით შუქდიოდი ინთება; განათების პროგრამა ყოველ საათში მორზეს კოდით ადამიანის ორგანიზმის ქიმიური ელემენტების სახელებს „ამბობს" — დეტალი, რომელსაც თითქმის არავინ ამჩნევს.

ხიდმა ადგილობრივებში ერთბაშად მოიპოვა დამცინავი მეტსახელები, თუმცა ფუნქციურად ის მუშაობს: ძველ ქალაქსა და მარცხენა ნაპირს შორის სიარული მისი გახსნის შემდეგ ნამდვილად გამარტივდა.

მარცხენა ბოლოში რიყის პარკია, გაშენებული იმავე წლებში ყოფილ სამრეწველო ნაპირზე. აქ არის:

• საბაგიროს ქვედა სადგური, საიდანაც ვაგონი ნარიყალამდე 2-3 წუთში ადის

• მუსიკალური შადრევანი და დიდი ჭადრაკის დაფა

• ორი უზარმაზარი ფოლადის მილი — დაუმთავრებელი საკონცერტო და საგამოფენო ცენტრი, ასევე დე ლუკის პროექტი, რომელიც არასდროს გახსნილა და დღემდე ცარიელი დგას

• გუმბათიანი ყოფილი პრეზიდენტის სასახლე პარკის ზემოთ

პარკი მოკლე გასაჩერებელია და არა დღის პროგრამა: ბალახი მწირია, ჩრდილი ცოტა. მისი ღირებულება ლოგისტიკურია — აქ იყრის თავს ხიდი, საბაგირო, პარკინგი და ორივე ნაპირის სასეირნო მარშრუტი. საღამოს, როცა განათება ინთება და მეტეხის კლდე შუქდება, ეს ქალაქის ერთ-ერთი საუკეთესო წერტილია.

ხიდი ცალკე ობიექტი კი არა, ერთი პოლიტიკური პროგრამის ნაწილია. 2008–2012 წლებში ხელისუფლებამ თბილისში განზრახ თანამედროვე, გამჭვირვალე შენობები ააგო — შუშის პოლიციის განყოფილებები, იუსტიციის სახლი მარცხენა ნაპირზე მასიმილიანო ფუკსასის პროექტით, ეს ხიდი. მესიჯი გამჭვირვალობა და დასავლეთისკენ სვლა იყო. დღემდე კამათობენ, ეს ქალაქისთვის სასარგებლო იყო თუ ძველი თბილისისთვის უცხო.