ბაკურიანი

ბაკურიანი ვულკანურ ზეგანზე, 1700 მეტრის სიმაღლეზე დგას — ტრიალეთის ქედის ჩრდილო კალთაზე, სქელ ფიჭვნარში. ადგილი XIX საუკუნის ბოლოს გახდა ცნობილი, როცა ბორჯომში რომანოვები ისვენებდნენ და მათი გარემოცვა ზაფხულს აქ, გრილ ტყეში ატარებდა. საბჭოთა პერიოდში ბაკურიანი ქვეყნის მთავარ სათხილამურო ბაზად და ნაკრები გუნდის საწვრთნელ ცენტრად იქცა, 2023 წელს კი აქ ფრისტაილისა და სნოუბორდის მსოფლიო ჩემპიონატი ჩატარდა.

კურორტი ერთი მთა კი არა, რამდენიმე ცალკეული ზონაა:

• დიდველი — მთავარი ზონა გონდოლითა და საბაგიროებით, ზედა წერტილი დაახლოებით 2250 მეტრზე, ყველაზე გრძელი დაშვებებით
• კოხტა-მიტარბი — 2155 მეტრი, უფრო ციცაბო და ღია ფერდობებით, სადაც ქარი უფრო გრძნობადია
• ტატრა და 25 თეთრი — სასწავლო ფერდობები პირდაპირ დასახლებაში, ბავშვებისა და დამწყებთათვის

სეზონი, როგორც წესი, დეკემბრის ბოლოდან აპრილის დასაწყისამდე გრძელდება. ბაკურიანი გუდაურზე დაბალია, ამიტომ თოვლი აქ უფრო ნოტიოა და მარტის ბოლოს ქვედა ტრასები ხშირად ლბება; სამაგიეროდ ტყე ქარისგან იცავს და ცუდ ამინდში აქ სრიალი უფრო კომფორტულია. ტრასები ძირითადად რბილი და ფართოა — ეს საოჯახო კურორტია, ფრირაიდის მოყვარულები გუდაურს ირჩევენ.

ზაფხულში ბაკურიანი სულ სხვა ადგილია: 1700 მეტრზე ჰაერი გრილია მაშინაც, როცა ქვემოთ ორმოცი გრადუსია, და საქართველოს დაბლობიდან აქ სწორედ სიგრილისთვის ადიან. ცხენით სეირნობა, კვადროციკლები, ვიწროლიანდაგიანი „კუკუშკა“, ალპური ბოტანიკური ბაღი და ტაბაწყურის ტბისკენ სამანქანო გასვლა — ზაფხულის სტანდარტული ნაკრებია.

გულწრფელად: ნოემბერი და აპრილის მეორე ნახევარი აქ ყველაზე უსახური დროა — თოვლი აღარაა, ბალახი ჯერ არაა, სამშენებლო მოედნები კი ყველგანაა. დასახლება ბოლო თხუთმეტ წელიწადში ორჯერ გაიზარდა და ძველი ხის აგარაკები ახალ სასტუმროებს შორის იკარგება.