دریاچهٔ پاراوانی و دریاچهٔ تاباتسکوری

فلات جاواختی کم‌گردشگرترین چشم‌انداز گرجستان است: پهنه‌ای آتشفشانی و بی‌درخت در حدود 2,000 متر که هیچ چیز افق آن را نمی‌شکند. دو تا از مهم‌ترین دریاچه‌های مرتفع کشور روی همین فلات نشسته‌اند. پاراوانی از نظر مساحت بزرگ‌ترین دریاچهٔ گرجستان است، نزدیک 37 کیلومتر مربع، و در عین حال به‌شکلی چشمگیر کم‌عمق — در عمیق‌ترین نقطه به‌زحمت سه متر — و زمستان‌ها یکسره یخ می‌بندد. تاباتسکوری درست نقطهٔ مقابل آن است: بیش از چهل متر عمق دارد، به قزل‌آلایش شهرت دارد و ساحلی وحشی‌تر و دشوارتر برای رسیدن.

هر دو دریاچه ایستگاه‌های مهمی روی یک دالان مهاجرتی‌اند. در بهار و پاییز درنا، غاز، مرغابی و حتی پلیکان اینجا می‌آسایند، و مناطق حفاظت‌شدهٔ جاواختی تا حد زیادی برای پاسداری از همین تالاب‌ها ایجاد شد.

آنچه در انتظارتان است روشن است: چشم‌اندازهای باز و بی‌انتها، سکوتی تقریباً کامل و بادی که هرگز نمی‌ایستد؛ روستاهایی با تبار ارمنی و یونانی در امتداد ساحل که اغلب از سنگ و خشت سرگین ساخته شده‌اند؛ و عملاً هیچ زیرساختی — نه کافه، نه سرویس بهداشتی و نه مغازه‌ای کنار آب. اینجا مقصد کسانی است که به‌جای فهرستی از بناهای دیدنی، فضای خالی می‌خواهند. عکاسان برای نور می‌آیند، نوری که در روزی صاف روی فلاتی یکدست مانند هیچ جای دیگر این کشور نیست.