صومعهٔ آبی (لورجی)

از عصر طلایی ملکه تامار چیز چندانی در تفلیس نمانده — یکی از تکه‌هایش میان بلوک‌های مسکونی محلهٔ ورا پنهان است. صومعهٔ آبی در دههٔ ۱۱۸۰ میلادی، در روزگار پادشاهی تامار، ساخته شد و به نام آندریاس قدیس (نخستین‌خوانده) است. نامش از سفال‌های لعاب‌دار آبی بام می‌آید که پاره‌هایی از آن هنوز باقی است.

سرگذشت این بنا، تاریخ شهر در مقیاسی کوچک است. در سدهٔ هفدهم کلیسای آسیب‌دیده را به بازیلیکایی بی‌گنبد بازساختند؛ در ۱۸۷۳ حکومت روسی گنبدی گرد و بیگانه با معماری گرجی بر آن نشاند؛ و در همسایگی‌اش طی ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۱ کلیسای آجرقرمز روسی یوحنای الهی‌دان بالا رفت — همان که از دور اول به چشم می‌آید. در دورهٔ شوروی بنای کهن انبار و حتی موزهٔ تاریخ پزشکی گرجستان شد؛ در ۱۹۹۰ به کلیسای ارتدوکس گرجستان بازگشت و در ۱۹۹۵ گنبد دوباره با مخروط سنتی گرجی جایگزین شد.

نیم ساعت برای دیدن کافی است: دیوارهای سنگی کهن، قطعه‌های کنده‌کاری، و حیاطی خاموش زیر درختان. اینجا از همهٔ مسیرهای متعارف گردشگری بیرون است؛ آنچه نصیبتان می‌شود سکوت راستین تفلیس است — پنج دقیقه پیاده از خیابان روستاولی.