آمبرولائوری

آمبرولائوری کوچک‌ترین مرکز استانی گرجستان است و این را پنهان نمی‌کند. حدود دو هزار نفر بر دو کرانهٔ رود ریونی در ارتفاع ۵۵۰ متری زندگی می‌کنند: شبکه‌ای از خانه‌های کوتاه، یک ساختمان اداری از دورهٔ شوروی، بازاری که صبح شنبه شلوغ می‌شود و چند کافه در خیابان اصلی. نیم روز برای دیدنش کافی است. اما این تنها جای راچاست که بانک، داروخانه، سوپرمارکت درست‌وحسابی و پمپ بنزین قابل اعتماد دارد، پس تقریباً هر سفری به این کوهستان از اینجا آغاز یا به اینجا ختم می‌شود.

شهرت این شهر مایع است. آمبرولائوری در لبهٔ شرقی منطقهٔ خوانچکارا قرار دارد و در ورودی غربی، یادمانی به شکل بطری غول‌پیکر شراب برپاست که خیلی پیش از نخستین خانه‌ها دیده می‌شود. موزهٔ مردم‌شناسی شهر در ساختمانی ساده نزدیک مرکز است و مواد باستان‌شناسی و قوم‌نگاری دره‌های اطراف را نگه می‌دارد: فلزکاری عصر برنز از پشته‌های ریونی، ابزار کشاورزی، پارچه، و عکس روستاهایی که امروز ده‌دوازده ساکن دارند.

صادرات دیگر راچا خوراک است. اینجا سرزمین لوری است، ران نمک‌سود که تمام زمستان آرام دود می‌خورد، و لوبیو که در دیگ سفالی با لوبیای ریز و تیرهٔ محلی پخته می‌شود. شکمرولی، همان مرغ با سیر و شیر که امروز در هر منوی تفلیس هست، نامش را از روستای شکمری بر ستیغ راچا گرفته است.

شهر فرودگاه کوچکی هم دارد که ساختمان ترمینالش را به شکل بطری شراب ساخته‌اند؛ نمونه‌ای از شوخ‌طبعی راچایی که کمتر کسی انتظارش را دارد.

از اواخر شهریور تا آبان، درّه بوی شیرهٔ در حال تخمیر می‌گیرد و خودروها با جعبه‌های انگور در خیابان‌ها می‌گذرند. زمستان آمبرولائوری سرد و بسیار ساکت است، نیمی از خانه‌های مهمان بسته‌اند و درّهٔ برف‌گرفته سکوتی دارد که جای دیگری در گرجستان کمتر پیدا می‌شود.