موزهٔ هنر آجارا

موزهٔ هنر جایی است که باتومی یک ساعت ساکت می‌شود. مجموعه در ۱۹۹۸ از آثاری شکل گرفت که از خزانه‌های دولتی تفلیس منتقل شدند و امروز نزدیک دو هزار قلم است. آنچه هر بار به نمایش درمی‌آید اندک است — شاید پنجاه بوم — و همین کم‌گویی امتیاز آن است. هستهٔ کار نقاشی گرجی سدهٔ بیستم است. نیکو پیروسمانی اینجاست، در کنار لادو گودیاشویلی، داوید کاکابادزه و النه آخولدیانی: نسلی که مدرنیسم اروپایی را با سنت تخت و رودررویِ شمایل‌نگاری گرجی در یک قاب نشاند. مناظر ایمرتی کاکابادزه در نور آجارا خوب خوانده می‌شوند؛ همان ابر کم‌ارتفاع و همان سبز تیره پشت پنجره. تالارهای دیگر تقریباً چنین تقسیم شده‌اند: - گرافیک اروپایی و روسی — قلم‌زنی و چاپ سنگی سدهٔ نوزدهم، ساده اما اصیل - نقاشان آجارا — مکتب محلی سدهٔ بیستم که جای دیگری کمتر دیده می‌شود - نمایشگاه‌های موقت، اغلب معاصر و گاه آثار دانشجویان هنرستان باتومی خود ساختمان هم ارزش دیدن دارد: خانه‌ای شهری از آغاز سدهٔ بیستم با سقف‌های بلند و پلکان چوبی که بعدها به گالری بدل شد. نور طبیعی است، اتاق‌ها معمولاً تقریباً خالی‌اند و کسی شما را عجله نمی‌دهد. یک ساعت کافی است. کسی برای این موزه به باتومی سفر نمی‌کند. اما اگر همین‌جا هستید، اگر باران می‌بارد، یا اگر از بلوار و همهمهٔ ساحل خسته‌اید، این یکی از متمدن‌ترین اتاق‌های شهر است و همان یک پیروسمانی راه‌رفتن تا اینجا را توجیه می‌کند.

گالری