უწერის მინერალური წყლები

უწერა რაჭის ის ადგილია, სადაც წყალი ბუშტუკებით გამოდის მიწიდან და უფასოა. სოფელი რიონის მარცხენა ნაპირზე, ონიდან თხუთმეტიოდე კილომეტრში, დაახლოებით ათას ოცდაათ მეტრზე დგას, ონსა და შოვს შორის მიმავალ გზაზე.

ადგილობრივი წყალი ბუნებრივად ნახშირმჟავიანია, ჰიდროკარბონატულ-ნატრიუმის ტიპისა, და მას საბჭოთა პერიოდიდან საჭმლის მომნელებელი სისტემის სამკურნალოდ იყენებდნენ. სოფელში რამდენიმე გამოსავალია — მილები და მარტივი კაპტაჟები, საიდანაც წყალი უწყვეტად მოედინება. გემო მარილიანია და ოდნავ ლითონისებრი; ცივია და ისეთი გაზიანი, რომ ბოთლი პირველ წუთებში ქაფდება. ხალხი აქ ბიდონებით ჩერდება და მანქანის საბარგულს ავსებს.

კურორტად უწერა 1930-იან წლებში ჩამოყალიბდა. სანატორიუმის ნაწილი დღემდე მუშაობს, ნაწილი კი მიტოვებულია — რაჭაში ეს ჩვეულებრივი სურათია. ირგვლივ წიწვოვანი და შერეული ტყეა, ჰაერი გრილი და მშრალი, ხოლო ხეობა აქ საკმაოდ ვიწროა: ჩრდილოეთით რაჭის ქედის ფერდობები მაღლდება.

სოფელი პატარაა და სერვისები მინიმალური: ორიოდე გესტჰაუსი, პატარა მაღაზია, ზაფხულში სეზონური ჯიხურები. კაფე პრაქტიკულად არ არის, ბანკომატიც არა.

უწერა ცალკე მიზნად არ ღირს, მაგრამ შოვისკენ ან ღებისკენ მიმავალ გზაზე ეს ლოგიკური და სასიამოვნო გაჩერებაა — ნახევარი საათი წყაროსთან, ტყეში სეირნობა და შემდეგ ხეობით ზემოთ.

უწერა ამ ხეობაში ერთადერთი არ არის: მინერალური წყლის გამოსავლები რიონის ზემო წელზე ჯაჭვად მიჰყვება ერთმანეთს — შოვს საკუთარი წყარო აქვს, სორსაც. ეს რაჭის ღრმა რღვევის კვალია, საიდანაც ნახშირორჟანგი მიწისქვეშა წყალში ადის და ზედაპირზე უკვე გაზიან წყალს გამოიტანს. სოფლის ქვემოთ, მდინარესთან, ძველი ჩამოსხმის საამქროს კვალიცაა შემორჩენილი. სანატორიუმის ტერიტორიაზე ფიჭვნარშია რამდენიმე ბილიკი, სადაც ნახევარი საათი კარგად გადის, ხოლო ჩრდილოეთით შოდა-კედელას ქედის კონტური ჩანს.