თრუსოს ხეობა

თრუსო ის ხეობაა, სადაც თითქმის არავინაა. ის ყაზბეგიდან სამხრეთით, კობის მახლობლად იწყება და დასავლეთისკენ 15-ზე მეტ კილომეტრზე გრძელდება თერგის სათავეებისკენ, სომხეთის ტიპის ველურ, უტყეო ლანდშაფტში. ეს სასაზღვრო ზონაა და სწორედ ამან შეინარჩუნა იგი თითქმის უცვლელად.

ხეობის მთავარი თავისებურება მინერალური წყლებია. მიწიდან ამომავალი ნახშირორჟანგით გაჯერებული წყალი კირქვას ტოვებს და საუკუნეების განმავლობაში ქმნის ტრავერტინის ტერასებს — ნარინჯისფერ, ყვითელ და თეთრ კასკადებს, რომლებიც შორიდან თითქოს ყინულს ჰგავს. ყველაზე ცნობილი მათგანი აბანოს წყაროებია.

გზაზე ნახავ:

• აბანოს ტბას — მინერალური წყლის პატარა, კაშკაშა ფერის აუზს
• მიტოვებულ სოფლებს ქვის თავდაცვითი კოშკებით: ქეთრისი, აბანო, რესი
• ზაქაგორის ციხეს კლდის თავზე, ხეობის ბოლოსკენ
• ალპურ საძოვრებს ცხვრის ფარებით და მწყემსების დროებით სადგომებით

თრუსო არ არის ერთსაათიანი გაჩერება — ეს მთელი დღის მარშრუტია. ბევრი მოგზაური მანქანას ხეობის შესასვლელთან ტოვებს და 10–12 კმ ფეხით გადის, რაც ალბათ საუკეთესო ვარიანტია, თუ დრო და მდგრადი ამინდი გაქვს.

ხეობის ისტორია ცალკე თემაა: აქ ოსური და ქართული სოფლები საუკუნეების განმავლობაში ერთმანეთის გვერდით იდგა, 1990-იან წლებში კი მოსახლეობამ თითქმის მთლიანად დატოვა ტერიტორია. დღეს ქვის სახლები უსახურავოდ დგას და ბალახი ეზოებში ადის — ეს ერთდროულად ლამაზი და მძიმე სანახავია, და თრუსოს იმ განწყობას აძლევს, რომელიც სხვა ხეობებში აღარ გვხვდება.