ტყიბულის წყალსაცავი

ტყიბულის წყალსაცავი ჰიდროენერგეტიკის ნაწილია და არა კურორტი — და სწორედ ამიტომ არის აქ წყნარად. ტბა ტყიბულის სამხრეთ-დასავლეთით, დაახლოებით 520 მეტრზეა; ჩრდილოეთით ნაქერალას თეთრი კირქვის კედელი ჩანს, რომელიც იმერეთსა და რაჭას შორის საზღვარს ქმნის.

ქალაქი ორ წყალსაცავს შორის დგას და მათ შორის სიმაღლის სხვაობა ექვსას მეტრს აღემატება: ზემოთ, რაჭის კიდეზე, შაორია, ქვემოთ — ტყიბული. სწორედ ეს ვარდნა გამოიყენება ელექტროენერგიის გამოსამუშავებლად. სქემა საბჭოთა პერიოდის ინჟინერიის ტიპურია და დღემდე მუშაობს.

ტყიბული თავად სამთო ქალაქია: ქვანახშირს აქ 1846 წლიდან მოიპოვებენ, ქალაქის სტატუსი 1939 წელს მიიღო. საბჭოთა პერიოდში აქ ოცი ათასზე მეტი ადამიანი ცხოვრობდა; 1990-იანებში მოსახლეობა განახევრდა. მაღაროები დღესაც მუშაობს და უბედური შემთხვევების გამო არაერთხელ შეჩერებულა. ამ რეგიონში ჩაიც მოჰყავთ.

რას აკეთებ ტბასთან:

• თევზაობა — ნაპირზე ადგილობრივები ხშირად სხედან

• პიკნიკი ჩრდილში, ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაპირზე

• ფოტო ნაქერალას კედლის ფონზე, განსაკუთრებით საღამოს

სანაპირო არსად არის მოწყობილი: არც კაფე, არც აბაზანა, არც სალაშქრო ბილიკი. წყლის დონე სეზონურად იცვლება და ზაფხულის ბოლოს ტალახიანი ზოლი შიშვლდება. ეს ერთსაათიანი გაჩერებაა ნაქერალას უღელტეხილისკენ ან რაჭისკენ მიმავალ გზაზე და არა დამოუკიდებელი დანიშნულების ადგილი.

აქ ასვლის მეორე მიზეზი თავად გზაა. ქუთაისიდან ტყიბულამდე ის თანდათან იკრებს სიმაღლეს ჩაის ტერასებსა და წიფლნარში, წყალსაცავი კი ის წერტილია, სადაც ლანდშაფტი ხასიათს იცვლის: ქვემოთ ყველაფერი კოლხეთის დაბლობია, ზემოთ კი რაჭის კირქვა იწყება. თუ ნაქერალასკენ ან ამბროლაურისკენ მიდიხარ, ეს ბუნებრივი ადგილია გასაჩერებლად და უკან, გავლილი გზისკენ მოსახედად.