თიანეთი

თიანეთი მცხეთა-მთიანეთის ის ნაწილია, რომელსაც თითქმის არცერთი ტურისტი არ ხედავს, და მიზეზი პატიოსანია: აქ არ დგას ერთი ძეგლი, რომლისთვისაც ქვეყანა უნდა გადაკვეთო. სამაგიეროდ არის ფართო, წყნარი ქვაბული 1100 მეტრზე, ფიჭვისა და წიფლის ტყით შემოვლებული, ივრის ზემო წელზე — მდინარისა, რომელიც ასობით კილომეტრში, კახეთის ნახევრადუდაბნოში დაასრულებს გზას.

ქალაქი პატარაა, დაბალი და საბჭოთა გეგმარებით: ცენტრალური მოედანი, დილით მომუშავე ბაზარი და გრძელი მთავარი ქუჩა. თბილისურ ოჯახებს აქ თაობებია საზაფხულო სახლები აქვთ, რადგან ქვაბულში გრილი და მშრალი ჰაერი დგას მაშინ, როცა დედაქალაქში ოცდათხუთმეტი გრადუსია. სწორედ ეს არის მოსვლის ნამდვილი მიზეზი: აქ სუნთქავ, ტყეში დადიხარ და ჭამ, სანახაობებს კი არ ითვლი.

რის გარშემოც დღის აწყობა ღირს:

• სიონის წყალსაცავი ქალაქის სამხრეთით — ივრზე გაშლილი მწვანე წყლის ტბა, თევზაობით, უხეში სანაპირო გზებით და პრაქტიკულად აუთვისებელი ნაპირით

• ფიჭვისა და წიფლის ტყეები ირგვლივ ქედებზე, სატყეო გზებით, სადაც სიარული მარტივია და სექტემბერ-ოქტომბერში სოკო ბევრია

• ბოჭორმის ციხის ნანგრევები ივრის ქვემოთ, გორაზე — X საუკუნის ძეგლი, გალავანში გუმბათოვანი ეკლესიის ნაშთით

• თავად გზა, რომელიც ნამდვილი ატრაქციონია: ჟინვალიდან მომავალი მარშრუტი ტყიან ქედს გრძელი მოსახვევებით კვეთს და თითქმის უმანქანოა

ზამთარში თიანეთი თხელდება და ის, რაც აგვისტოში ღიაა, იკეტება. სექტემბრის ბოლო, როცა წიფელი ფერს იცვლის და ჰაერი მკვეთრდება, ალბათ წლის საუკეთესო კვირაა.