მარნეული

მარნეული საქართველოს იმ ნაწილშია, სადაც ენა, სამზარეულო და დღის რიტმი სხვაა. ქალაქი ქვემო ქართლის ნაყოფიერ ველზე დგას, თბილისიდან ორმოცდაათ წუთში, და მუნიციპალიტეტის მოსახლეობის უმრავლესობა ეთნიკური აზერბაიჯანელია. ქუჩაში ორივე ენა ისმის, აბრები ხშირად ორივეზეა.

ეს ქვეყნის ბოსტანია. მარნეულის ველი საქართველოს ბაზრებს ამარაგებს ბოსტნეულით — პომიდვრით, მწვანილით, კარტოფილით — და გაზაფხულის პირველი მოსავალიც აქედან მოდის. სასათბურე მეურნეობა ბოლო ათწლეულში მკვეთრად გაიზარდა და გზისპირას პლასტმასის სათბურების მთელი ველებია. მარნეული ამავე დროს საგზაო კვანძია: აქედან გზა იყოფა სადახლოსა და სომხეთის საზღვრისკენ და წითელი ხიდისა და აზერბაიჯანისკენ, ამიტომ ქალაქზე გამავალი მოძრაობის დიდი ნაწილი სამ ქვეყანას შორის მიმავალი სატვირთოებია.

ცენტრში დიდი ბაზარია და სწორედ ის არის მთავარი მიზეზი მოსვლისა. ეს არა სუვენირების, არამედ ნამდვილი სამუშაო ბაზარია: ბოსტნეულის რიგები, ხორცის სექცია, სანელებლები, ქსოვილი, სამეურნეო ნივთები. საჭმელი ცალკე ღირს — თონეში გამომცხვარი პური, ქუთაბი, სამსა, აზერბაიჯანული სტილის მწვადი და ჩაიხანა, სადაც ჩაი მოცულობით ისმევა.

გულწრფელად: მარნეულში არქიტექტურული ძეგლი და მუზეუმი არ არის. ეს ტიპური სამხრეთკავკასიური სამუშაო ქალაქია — მტვრიანი, ხმაურიანი, პრაქტიკული. მაგრამ თუ თბილისში რამდენიმე დღეა ხართ და გინდათ ნახოთ, რომ საქართველო ერთგვაროვანი არ არის, ორმოცდაათწუთიანი გასვლა ამას ბევრ მუზეუმზე უკეთ გაჩვენებთ.