კუმისის ტბა

კუმისი არ არის ლამაზი ტბა ჩვეულებრივი გაგებით და ეს წინასწარ უნდა იცოდეთ. ის თბილისიდან ოცდაოთხ კილომეტრში, უხეო სტეპურ ქვაბულშია: მოყვითალო გორაკები, მარილიანი მიწა, ქარი და თითქმის სრული სიცარიელე.

ტბა არაღრმა და მარილიანია. საბჭოთა პერიოდში მისი ტალახი სამკურნალოდ გამოიყენებოდა და ნაპირზე სანატორიუმი იდგა; ნაგებობების ნაშთები დღემდე ჩანს. ბოლო ათწლეულებში ტბა მკვეთრად შემცირდა — მშრალ წლებში ის ნახევრად მარილის ვაკედ იქცევა, გამომშრალი ნაპირით და თეთრი ქერქით. ეს გარემოსდაცვითი პრობლემაა და არა თავისებურება. სველ გაზაფხულზე წყალი ბრუნდება და კუმისი მოკლე ხნით ნამდვილ ტბას ჰგავს, გორაკების არეკვლით; მშრალი წლის აგვისტოში კი იმავე ადგილას თეთრი ბრტყელი ვაკეა, ტრაქტორის კვალით გადაჭრილი.

სამაგიეროდ ფრინველებისთვის ის მნიშვნელოვანია. კუმისი მიგრაციულ დერეფანზეა და გაზაფხულსა და შემოდგომაზე აქ ნაპირზე მეჩხერი ფრინველები, თოლიები, იხვები და სხვადასხვა გადამფრენი ჩერდება. ორნითოლოგებისთვის ეს თბილისიდან ყველაზე ახლო ღია სტეპური წერტილია და ერთი დილა ბინოკლით შედეგიანი გამოდის.

სხვისთვის ეს უცნაური, დაცარიელებული ლანდშაფტია — ნაგავი ნაპირზე, მიტოვებული შენობები, სიჩუმე. ვინც სილამაზეს ეძებს, სხვაგან უნდა წავიდეს; ვინც თბილისის სულ სხვა გარშემოს ხედავს, ერთი საათი ღირს.