ქვემო ქართლი

ქვემო ქართლი თბილისის სამხრეთით იწყება და ის რეგიონია, რომელსაც სტუმრების უმეტესობა გაუჩერებლად გადის. ერთი დღე კი ნამდვილად ღირს. პეიზაჟი სწრაფად იცვლება: რუსთავის ინდუსტრიული ველი და მარნეულის ბოსტნები თანდათან წალკის პლატოში გადადის, დაახლოებით ათას ხუთას მეტრზე, სადაც ჰაერი გრილია და სოფლები ქვისაა.

მთავარი ორი ძეგლი უფრო არქეოლოგიური და ისტორიულია, ვიდრე სანახაობრივი. დმანისი, ორი მდინარის თავზე მდებარე კონცხზე, ცნობილია დაახლოებით 1.8 მილიონი წლის ჰომინიდების ნეშტებით — უძველესი მსგავსი აღმოჩენა აფრიკის გარეთ — და გვერდით შუა საუკუნეების ნაქალაქარიც დგას. ბოლნისის სიონი, V საუკუნის ბოლოს ნაკურთხი, ქვეყნის უძველესი შემორჩენილი ტაძრებია და ქართული ანბანის ერთ-ერთ უადრეს წარწერებს ატარებს.

ბუნებისთვის ორი კარგი ვარიანტია. ბირთვისი კირქვის კოშკებისა და ხეობების ლაბირინთია, რომლის სიღრმეშიც ციხის ნაშთი იმალება; სიარული აქ ნამდვილად რთულია და გიდთან ერთად სჯობს. დაშბაშის კანიონი, წალკის ზემოთ, უფრო მოწყობილია — შუშის ხიდი ხეობის თავზე და ბილიკი ჩანჩქერებამდე — და ბავშვებთან ერთად უფრო მარტივია. ალგეთის ეროვნული პარკი, თბილისთან ახლოს, მშვიდი ნაძვნარია მოკლე გასეირნებისთვის.

ეს საქართველოს ყველაზე მრავალეთნიკური კუთხეცაა: აზერბაიჯანული და სომხური სოფლები ქართულის გვერდითაა, ბაზრები ხმაურიანია და პურიც და სამზარეულოც შესაბამისად იცვლება. სეზონი გრძელია — ტაძრები მთელი წელი მისაწვდომია, კანიონი და ბირთვისი კი მაისიდან ოქტომბრამდე ჯობს. აქ არაფერი მოითხოვს ერთ დღეზე მეტს: ყველაფერი დედაქალაქიდან საათნახევრის რადიუსშია და საღამოსვე ბრუნდები თბილისში.