مناطق حفاظت‌شدهٔ کینتریشی

کینتریشی در ۱۹۵۹ حفاظت‌شده اعلام شد و از کهن‌ترین مناطق حفاظت‌شدهٔ گرجستان است. از شرق کوبولتی آغاز می‌شود، درهٔ رود کینتریشی را دنبال می‌کند و حدود سیزده هزار هکتار را در بر می‌گیرد؛ از دویست متری بالای دریا تا نزدیک دو هزار و پانصد متر. ارزش اینجا گیاه‌شناختی است. جنگل کینتریشی از نوع بازماندهٔ کلخیدی است: تکه‌ای از پوشش گیاهی دوران سوم که رشته‌کوه قفقاز آن را از یخبندان‌ها پناه داد. به همین سبب یک دامنه می‌تواند شاه‌بلوط، راش، سرخدار، خرزهره‌کوهی و پیچک کلخیدی را کنار هم داشته باشد؛ ترکیبی که جای دیگری در اروپا نیست. سه چیز در دره ارزش توقف جداگانه دارد: - کلیسای خینو، بازیلیکایی کوچک از سده‌های میانه در روستای خینو، از معدود بناهای مسیحی بازمانده در آجارا - دریاچهٔ تبیکلی، دریاچه‌ای یخچالی در حدود دو هزار متری، که پیاده یا با اسب از خینو به آن می‌روند؛ سه تا چهار ساعت در هر جهت - پل‌های طاقی در بخش پایینی دره، از همان گونه‌ای که بر آجاریسْتسقالی هست زیرساخت‌ها کمینه‌اند: نشانه‌گذاری پراکنده است، برخی مسیرها شسته شده و خدمات بازدید ناچیز است. اینجا پارکی نیست که برای گشتی دوساعته سر بزنید. یا یک روز کامل به آن بدهید یا برای سفری دیگر بگذارید. در عوض، در قیاس با دیگر مناطق حفاظت‌شدهٔ آجارا، اینجا تقریباً کسی نیست.