بچو و مازری

مردم به بچو می‌آیند تا اوشبا را از نزدیک ببینند. درهٔ دولرا در غرب مستیا گشوده می‌شود، روستای اصلی مازری در ارتفاع حدود ۱۶۰۰ متر است و تودهٔ دوقله درست در انتهای دره ایستاده است.

اوشبا ۴۷۱۰ متر است و از دشوارترین کوه‌های قفقاز. بلندترین نیست، اما نیم‌رخ دو برج تند آن آن را نماد سوانتی کرده است. از مازری بی‌آنکه از جایی بالا بروید مستقیم به آن نگاه می‌کنید و این کم پیش می‌آید.

دلیل دوم آمدن آبشار شدوگرا است، آبشاری بلند و پلکانی بر دیوارهٔ دره و از بلندترین آبشارهای گرجستان. پیاده‌روی از مازری رفت و برگشت سه تا چهار ساعت می‌برد: نخست جنگل راش و توس، سپس تخته‌سنگ‌ها و آنگاه پای آبشار. در یک نقطه اهالی گذرگاهی طنابی بسته‌اند، هرچند می‌توان پیاده دور زد.

بالاتر، در سرچشمهٔ دولرا، یخچال اوشبا و آبشار یخی آن است. رسیدن به آنجا یک روز کامل می‌خواهد و بهتر است با راهنما باشد.

در مازری و آبادی‌های همسایه برج‌های سوانی هست؛ کمتر از اوشگولی، اما ایستاده در حیاط‌هایی که هنوز زندگی در آنهاست، نه در موزه‌ای روباز.

گردنهٔ بچو به شمال و به سوی مرز روسیه می‌رود. این مسیر گردشگری نیست و نباید به آن نزدیک شد.

و اما صادقانه دربارهٔ هوا. اوشبا بخش بزرگی از وقت در ابر است. بهترین شانس صبح است، به‌ویژه پس از شبی سرد؛ تا ظهر دره اغلب بسته می‌شود. یک شب ماندن در مازری شانس شما را تقریباً دو برابر می‌کند.

در مازری اقامتگاه هست، آرام‌تر و ارزان‌تر از مستیا. شب‌ها سکوت اینجا تقریباً کامل است، چیزی که دربارهٔ مستیای تابستان دیگر نمی‌توان گفت.

فصل از خرداد تا اوایل مهر است. در اردیبهشت هنوز برف روی مسیرهاست و رودها طغیان دارند؛ از آبان روستا خالی می‌شود.

یک روز کامل — آبشار و روستا و منظره — دقیقاً به‌اندازه است.