پارک ملی آلگتی

پارک ملی آلگتی روی دامنهٔ شرقی رشته‌کوه تریالتی نزدیک مانگلیسی قرار دارد و نزدیک‌ترین تودهٔ جنگلی بزرگ به تفلیس است. ارزش آن پیش از هر چیز گیاه‌شناختی است: صنوبر شرقی و نراد قفقازی اینجا به حد شرقی گسترهٔ خود می‌رسند. غرب‌تر، در جنگل‌های مرطوب کلخیس، هر دو گونه عادی‌اند؛ در آلگتی همین حالا کمیاب‌اند و دقیقاً به همین دلیل این منطقه از ابتدا حفاظت شد.

پارک حدود شش هزار هکتار را می‌پوشاند و ارتفاعی از حدود هزار تا دو هزار متر دارد. چند مسیر علامت‌گذاری‌شده کشیده شده است: یک حلقهٔ کوتاه نودوقیقه‌ای از مرکز بازدیدکنندگان و مدارهای بلندتر شش تا هشت کیلومتری که تا ستیغ بالا می‌روند و منظرهٔ درهٔ آلگتی را باز می‌کنند. محوطه‌های پیک‌نیک با میز و جایگاه‌های مشخص چادر برای کسانی که می‌خواهند شب بمانند وجود دارد.

آلگتی از آن جاهاست که می‌توانید آخر هفته ساعت‌ها راه بروید و تقریباً به کسی برنخورید — گردشگری سازمان‌یافته به‌سختی به آن رسیده و یک‌روزه‌های تفلیس معمولاً در کوجوری یا مانگلیسی می‌مانند. شوکا، گراز و روباه اینجا هستند و خرس هم زندگی می‌کند، هرچند دیده شدنش نادر است. اواخر بهار و پاییز بهترین فصل‌اند، وقتی جنگل پررنگ‌ترین حالت خود را دارد.