სარფი და საზღვარი

სარფი საქართველოს დასასრულია — ბუკვალურად. სოფლის სამხრეთ ბოლოში სასაზღვრო გამშვები პუნქტია და მის მიღმა იმავე სახელის თურქული სოფელი გრძელდება. საზღვარი 1921 წელს გაივლო და სოფელი შუაზე გაჰყო; ორივე მხარეს ერთი და იმავე გვარის ლაზური ოჯახები დარჩნენ, რომლებიც ათწლეულების განმავლობაში ერთმანეთს ვერ ხედავდნენ. ეს ისტორია სარფს იმაზე მეტ სიმძიმეს ანიჭებს, ვიდრე ჩვეულებრივ პლაჟს. ლაზური ენა აქ დღემდე ისმის — ქართველურ ენათა ოჯახის წევრი, ქართულისგან განსხვავებული და თანდათან იშვიათი. სოფლის სახლები კლდის ფერდობზეა აშენებული, ერთი მეორის თავზე, ვიწრო კიბეებით. სანაპირო აჭარაში ერთ-ერთი საუკეთესოა. კენჭი მსხვილია, წყალი ღრმა და ძალიან სუფთა — ეს კონტინენტური შელფის ბოლო წერტილია სანამ ფსკერი ჩავარდება. სამხრეთის ბოლოში, საზღვრის კედლის ქვეშ, კლდეები პირდაპირ წყალში ეშვება. რამდენიმე რამ, რაც უნდა იცოდე: - საზღვართან ფოტოგადაღება აკრძალულია — გამშვები პუნქტისა და მისი პერიმეტრის სურათი არ გადაიღო - ზაფხულის შაბათ-კვირას გამშვებთან მანქანების რიგია, რაც სოფლის გზას ხშირად კეტავს - პასპორტი თან იქონიე; საზღვრის გადაკვეთის გარეშეც ეს სასაზღვრო ზონაა - მზის ჩასვლა აქ განსაკუთრებულია: მზე პირდაპირ ღია ზღვაში ეშვება, ხმელეთი აღარსად ერევა ბათუმიდან ოცდაათი წუთია. ერთ დღეში სარფი, კვარიათი და გონიოს ციხე მშვიდად ეტევა.

გალერეა