ზეკარის უღელტეხილი

ზეკარი ის გზაა, სადაც კოლხური ტყე ალპურ მდელოებში ერთ დღეში გადადის. მესხეთის ქედის ამ უღელტეხილს (2182 მ) იმერეთი და სამცხე-ჯავახეთი ერთმანეთს საუკუნეების განმავლობაში ჰქონდათ გადაბმული — ქუთაისსა და ახალციხეს შორის საქარავნო გზა სწორედ აქ გადიოდა. 1893 წელს ბრიტანელი პარლამენტარი და მოგზაური ჰენრი ლინჩი აქაურ ხედს ისე აღწერდა, როგორც "ერთდროულად დიდებულსა და დამრიგებელს".

დღეს ეს დაახლოებით 39-კილომეტრიანი მოუსფალტებელი მონაკვეთია (SH14) საირმესა და აბასთუმანს შორის — ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ოფროუდ-მარშრუტი დასავლეთ საქართველოში. საირმის მხრიდან გზა ჯერ უღრან ტყეში მიიკლაკნება, შემდეგ მწყემსების საზაფხულო ბანაკებით მოფენილ მდელოებზე ადის; გადაღმა კი ბორჯომ-ხარაგაულის ეროვნული პარკის განაპირა ფერდობებით აბასთუმანში ეშვება — იქ, სადაც 1932 წელს სსრკ-ის პირველი მაღალმთიანი ობსერვატორია გაიხსნა.

გზა მძიმეა: ქვები, ღრმა კვალი, წვიმის შემდეგ — ტალახი. სამაგიეროდ, ივლის-აგვისტოში უღელტეხილის ორივე მხარე ყვავილობს და ხედი კავკასიონიდან მესხეთის მთებამდე იშლება. თოვლი გზას წელიწადის დიდ ნაწილს კეტავს — რეალური ფანჯარა ივნისის ბოლოდან სექტემბრამდეა.