ნიკორწმინდის ტაძარი

ნიკორწმინდა ამბროლაურამდე ცამეტიოდე კილომეტრში, პატარა სოფელში დგას და რაჭის მთავარ ისტორიულ ძეგლად ითვლება. ტაძარი 1010–1014 წლებში ბაგრატ III-ის დროს აშენდა — იმავე პერიოდში, როცა გაერთიანებული სამეფო თავის მთავარ ეკლესიებს აგებდა.

ნიკორწმინდის მთავარი ღირსება ფასადის ქვის ჩუქურთმაა. კარნიზები, სარკმლების ჩარჩოები და გუმბათის ყელი მთლიანად დაფარულია რელიეფური მოჩუქურთმებით: გეომეტრიული ორნამენტი, ვაზის ხვეული, ცხოველთა და ადამიანთა ფიგურები, მოციქულები. ქართული შუა საუკუნეების არქიტექტურაში ეს დეკორის სიმჭიდროვით ერთ-ერთი უმდიდრესი ნიმუშია და მასზე ახლოდან თვალიერება ცალკე დროს მოითხოვს.

შიგნით XVI–XVII საუკუნეების მოხატულობაა, საკმაოდ კარგად შემონახული. სამრეკლო გვიანდელია, XIX საუკუნისა.

რაზე გაამახვილო ყურადღება:

• ჩრდილოეთისა და დასავლეთის ფასადების რელიეფები
• გუმბათის ყელის ჩუქურთმა და სარკმლების ჩარჩოები
• ინტერიერის ფრესკები საკურთხეველსა და გუმბათქვეშა სივრცეში

ტაძარი მოქმედია და ღიაა თითქმის ყოველთვის. ის საქართველოს იუნესკოს წინასწარ ნუსხაშია, თუმცა მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეტანილი ჯერ არ არის. ვიზიტი ორმოცდაათ წუთს იკავებს და რაჭაში შესვლისას პირველი გაჩერებაა.

ნიკორწმინდის შემდეგ რაჭაში შესვლა ბუნებრივად გრძელდება ამბროლაურისკენ, სადაც ხვანჭკარის მარნებია. სწორედ ამ მხარეში მოჰყავთ ალექსანდროული და მუჯურეთული — ჯიშები, რომლებისგანაც ხვანჭკარა მზადდება. მარნები დეგუსტაციას ჩვეულებრივ წინასწარი შეთანხმებით სთავაზობენ სტუმრებს.