ანატორის აკლდამები

ანატორი ის ადგილია, სადაც ადამიანები სიკვდილს საკუთარი ფეხით მიდიოდნენ. გადმოცემით, როცა ხევსურეთში ჭირი შემოვიდა, სოფელ ანატორის დაავადებული მოსახლეობა ოჯახების გადასარჩენად თავად ტოვებდა სახლებს, აკლდამებში შედიოდა და იქ, ქვის თაროებზე, უკვე გარდაცვლილთა გვერდით ელოდა აღსასრულს. ეს კარანტინის ალბათ ყველაზე რადიკალური ფორმაა, რაც კაცობრიობას მოუფიქრებია.

ძეგლი შატილიდან სამიოდე კილომეტრში, არღუნის ხეობაში დგას, ჩეჩნეთის საზღვრის სიახლოვეს — იქ, სადაც გზა მუცოსკენ უხვევს. კომპლექსი ფიქლის ქვით ნაგები რამდენიმე ოთხკუთხა აკლდამისგან შედგება:

• სამარხი კამერები სარკმლებით, რომლებშიც შიგნით ჩახედვა შეიძლება
• ქვის თაროები, სადაც მომაკვდავები წვებოდნენ
• ადამიანის ძვლები და თხემები, დღემდე თვალით ხილული

სარკმლებზე ლითონის გისოსები მას შემდეგ დააყენეს, რაც ძვლების გატანის შემთხვევები დაფიქსირდა. ადგილს ხევსურული წარმართულ-ქრისტიანული ტრადიციები დღემდე სიწმინდედ მიიჩნევს — მოწიწებით მოეპყარი. ზამთარში გზა დაკეტილია; რეალური სეზონი ივნისიდან ოქტომბრამდეა.