صومعهٔ اوبیسی

اوبیسی از معدود جاهایی است که نقاشی دیواری قرون وسطای گرجستان در آن تقریباً دست‌نخورده مانده است. صومعه بر دامنه‌ای جنگلی در درهٔ دزیرولا، شمال غربی خاراگاولی، نشسته و از جاده به‌سختی دیده می‌شود.

کلیسای سنت گئورگی را در سدهٔ نهم گریگول خاندزتلی بنیاد نهاد. بنایی کوچک است، تک‌شبستانی با طاق گهواره‌ای و نمایی بسیار ساده؛ محراب در ضخامت دیوار شرقی پنهان شده و ایوان‌های جنوبی و غربی بعدها افزوده شده‌اند. در حیاط برجی چهارطبقه ایستاده که کتیبه‌اش تاریخ دقیق ۱۱۴۱ و نام سازنده‌اش، سیمون چقوندیدلی، را در روزگار دیمیتری پادشاه ثبت کرده است. پاره‌های دیوار حصار نیز از سدهٔ دوازدهم است.

اما دلیل آمدن، درون بناست. تمام فضای داخلی در اواخر سدهٔ چهاردهم نقاشی شد؛ کتیبه‌ها از استاد گراسیمه و شاگردش دامیانه نام می‌برند. برنامهٔ تصویری شامل این‌هاست:

• مسیح در جلال بر طاق، و صحنهٔ شفاعت

• شام آخر و میلاد، با ترکیب‌بندی‌هایی به‌طور غیرعادی پرجمعیت

• چرخه‌ای از زندگی سنت گئورگی، شفیع کلیسا

• کهن‌الایام، موضوعی کمیاب در نگارگری

کارشناسان کار دامیانه را تلاقی جریان‌های بیزانسی، صربی و روسی می‌خوانند، اما تناسب‌های کشیدهٔ پیکرها و چهره‌های آرام و درون‌گرا کاملاً گرجی است. رنگ‌ها در شش سده تیره شده‌اند، ولی روایت هنوز به‌روشنی خوانده می‌شود.

کلیسا امروز صومعه‌ای فعال است؛ راهبان زنبورداری می‌کنند و کنار دروازه عسل می‌فروشند. میان برج، درختان کهن گردو و جنگل پشت سر، حیاط بسیار آرام است — اوبیسی از معدود جاهای مهم ایمرتی است که اتوبوس‌های تور کمتر آنجا توقف می‌کنند.