თბილისი

თბილისი მტკვრის ორივე ნაპირზე, ვიწრო ხეობაშია გაშენებული და ტყიან ქედებს შორისაა მოქცეული — სწორედ ეს რელიეფი ხსნის ქალაქის ხასიათს. ისტორიული ცენტრი იმდენად კომპაქტურია, რომ ფეხით მოიარება: ნარიყალას ციხე ქედზე, ქვემოთ აბანოთუბანი გოგირდის აბანოების აგურის გუმბათებით, და რამდენიმე ასეულ მეტრში ერთმანეთისგან მეჩეთი, სინაგოგა და სომხური ეკლესია.

მეორე დღე ქალაქს უფრო ფართოდ ხსნის. მთაწმინდის ფუნიკულიორი პარკამდე და ქალაქის თავზე გაშლილ ტერასამდე აჰყავს მგზავრი. საქართველოს ეროვნული მუზეუმი რუსთაველზე კოლხური ოქროს განძსა და საბჭოთა ოკუპაციის მუდმივ ექსპოზიციას აჩვენებს. წმინდა სამების საკათედრო ტაძარი — უზარმაზარი და თანამედროვე — ავლაბრის ზემოთ დგას. ქალაქის მწვანე კიდეზე კუს ტბა და ეთნოგრაფიული ღია ცის ქვეშ მუზეუმია, სადაც საქართველოს ყველა კუთხიდან ჩამოტანილი ხის სახლებია აწყობილი, ჩრდილოეთით კი, თბილისის ზღვის ზემოთ, საქართველოს ისტორიის მემორიალის სვეტები დგას.

სეზონურობა აქ ნაკლებად მნიშვნელოვანია, ვიდრე ქვეყნის სხვა კუთხეში: ყველაფერი მთელი წელი ღიაა. ივლისი და აგვისტო მძიმეა — ხეობა სიცხეს იჭერს — და დათვალიერება დილითა და საღამოს ჯობს. გაზაფხული და შემოდგომა საუკეთესო თვეებია, ზამთარი რბილია და თოვლი დიდხანს არ ჩერდება.

ცენტრისთვის ორი დღეა საკმარისი, სამი — უფრო კომფორტული, თუ აბანოც გინდა, მუზეუმიც და უჩქარო საღამოც. სტუმრების უმეტესობა თბილისს ბაზადაც იყენებს: მცხეთა ნახევარ საათშია, გორი ერთ საათზე ცოტა მეტში, კახეთი ორზე ნაკლებში, ხოლო აეროპორტი ცენტრიდან ოც წუთში. სწორედ ამიტომ თბილისი ერთდროულად დანიშნულების ადგილიცაა და ის წერტილიც, სადაც ქართული საავტომობილო მარშრუტი იწყება და მთავრდება.